ناخشنودى از آفرینش خود

یکى از بزرگ‏ترین گناهان، ناراضى بودن از خلقتِ خود است که از عدم معرفت به نفس سرچشمه مى‏گیرد.«هَلْ اَتَى عَلَى الاْءِنسَانِ حِینٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ یَکُن شَیْئاً مَّذْکُوراً »6.آیا بر انسان، زمانى از روزگار گذشت که چیزى در خور ذکر نبود ؟اگر انسان خود را در محدوده قید و بندها ببیند و از به وجود آمدن خود ناراضى باشد، گناه بزرگى مرتکب شدهاست. انسان هم‏چنین نمى‏تواند خود را آزاد بداند و هر کارى که مى‏خواهد، انجام دهد. این امر، بدین مى‏ماند که شخص بگوید : اکنون که به من آزادى داده نشده است، من کارى به کار کسى ندارم و هیچ محدودیتى براى خود قائل نیستم. خداوند در قرآن، درباره چنین افرادى بارها فرموده است :«اَعَدَّ لَهُمْ عَذَاباً اَلِیمَا »7.حال که تو خود را آزاد گذاشته‏اى، دردناک‏ترین عذاب‏ها در انتظار تو است ؛ زیرا در کنار آزادى تو، بسیارى از مردم در رنج افتاده‏اند. پس یا باید عذاب آخرت را بپذیرى یا از مسیرى که در آن قرار گرفته‏اى، بازگردى و توبه کنى، از قرآن مدد بجویى و زندگى خود را براساس آن برنامه‏ریزى نمود .«وَمَن یُطِعِ اللّه‏َ وَالرَّسُولَ فَاُولئِکَ مَعَ الَّذِینَ اَنْعَمَ اللّه‏ُ عَلَیْهِم مِّنَ النَّبِیِّینَ وَالصِّدِّیقِینَ وَالشُّهَدَآءِ وَالصَّالِحِینَ وَحَسُنَ اُولئِکَ رَفِیقاً »8.و کسانى که از خدا و پیامبر اطاعت کنند ، در زمره پیامبران و صدّیقان و شهیدان و شایستگان خواهند بود که خدا به آنان نعمت [ ایمان ، اخلاق و عمل صالح ] داده است و اینان نیکو رفیقانى هستند .خداوند مى‏فرماید : انسانى که برنامه زندگى‏اش را مطابق با قرآن قرار دهد، در آخرت، هم‏نشین انبیا، صدیقین، شهدا و صالحین خواهد بود و براى چنین انسانى، دیگر مرگ به معناى هلاکت نیست. امام صادق علیه السلام مى‏فرماید : کسانى که از اول با خدا عهد بسته‏اند و برنامه خدا، یعنى قرآن و اهل بیت را براى زندگى پذیرفته‏اند، در دنیا بهترین زندگى را خواهند داشت، زندگى‏اى همراه با آرامش و امنیت، تا این که سرانجام، به محبوب خود برسند.