قطعيت مرگ بر همگان‏

يكى از حقايقى كه در اين زمينه در قرآن آمده است و خيلى بايد به آن توجه كنيم مسأله قبل از جدايى جان از بدن مى‏باشد، يعنى چند لحظه‏اى كه به شروع اين سفر بسيار عظيم مانده است، كه براى هر كسى اين سفر قطعى و حتمى است.
در قرآن مجيد آياتى را درباره پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‏خوانيد كه نشان مى‏دهد، بعد از پروردگار كسى جايگاه، عظمت، مقام، شخصيت، كرامت، بصيرت، دانايى، علم و موقعيت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله را ندارد. او كه محبوبترين و عزيزترين بنده پروردگار بود و واقعاً خدا دوست دار پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بود، ولى پروردگار به او خطاب كرد:  «إِنَّكَ مَيّتٌ وَ إِنَّهُم مَّيّتُونَ» هم براى تو يقيناً مرگ هست، هم براى ديگران. كسى از مرگ استثناء نشده است. اين كلمه سفرى كه مى‏گوييم، تعبيرى است كه در روايات ما آمده است؛ يعنى به فرموده اميرالمؤمنين عليه السلام: واقعاً انسان در اين دو جا- بين دنيا و آخرت- مسافر است. پس تلاش بيش از حد در چارچوب امور دنيايى براى مسافر زيبنده نيست. كسى كه توجه و يقين دارد كه بايد از اينجا برود، براى اين دنيا نبايد تدارك حريصانه‏اى ببيند. اگر اين اشتباه را بكند، او را از مجموع زحمات مادّيش دست خالى به آن جهان منتقل مى‏كنند و زحماتش نيز روى زمين مى‏ماند، به ديگران مى‏رسد، ديگران يا آن را نگه مى‏دارند و استفاده مى‏كنند، يا آنها نيز بعد از خود به ديگران انتقال مى‏دهند.
غفلت انسان از سفر آخرتى‏
انسان مسافر، بايد زمان سفر را در نظر بگيرد و براساس آن بكوشد. اگر مردم از اين حقيقت مسافر بودن خود و مسافرخانه بودن دنيا و سفر مرگ غفلت نكنند، قدمى در راه خطا برنخواهند داشت و به دينارى از مال حرام نيز چشم طمع‏ نخواهند داشت.
گناهان، فساد، معاصى و گرفتار بودن مردم به انواع خلاف‏ها، فقط بخاطر قطع توجه قلبى آنان از پروردگار و قيامت است. نمى‏شود كسى تمام شبانه روز را واقعاً ياد خدا و قيامت باشد، اما منحرف، كج، خلاف و با گناه زندگى كند و به دنبال آن چه كه شايسته‏اش نيست، برود؛ چون هيچ حرامى شايسته انسان نيست. چرا بيشتر مردم به دنبال حرام مى‏روند؟ چون از خدا و قيامت غافل هستند. اين ياد در هر روز، هر شب و هر ساعت، انسان را تصفيه، سلامت روح و عمل را تضمين مى‏كند.