عمر تباه شده برابر با آتش برزخ‏

پس تكليف چيست؟ «وَ مِن وَرَاءِهِم بَرْزَخٌ إِلَى‏ يَوْمِ يُبْعَثُونَ»
تو را به جهانى بين دنيا و آخرت مى‏برم كه اسمش جهان برزخ است. در آنجا زندگى‏اى دارى كه نه دنياى كامل است و نه آخرت كامل، چون زندگى تو برپايه ضايع كردن عمر است. من سرمايه را به تو دادم، طرح دادم كه با آن چگونه تجارت كنى، اما به من پشت كردى و در مقابل انبيا و ائمه عليهم السلام كبر ورزيدى، شاخ و شانه كشيدى، اكنون كه هيچ چيزى ندارى، در عالم برزخ، تمام عمر ضايع شده‏ات را به صورت آتش به تو برمى‏گردانم؛ يعنى تو عمر خود را هيزم آتش كردى. خدا اين را در كجاى قرآن مى‏فرمايد كه در برزخ، عمر ضايع و تباه شده به صورت آتش برمى‏گردد؟ «النَّارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْهَا غُدُوًّا وَ عَشِيًّا»
برزخ آثارى از دنيا دارد. يكى از آثارش روز و شب است كه هم روز دارد و هم‏ شب. به همين خاطر خدا روز و شبِ برزخ را نام مى‏برد. اين برزخ آنان است. «وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ»
بعد از اين كه قيامت برپا شد، آن وقت بايد با راهنمايان خود كه اين‏ها را به تباه كردن عمر راهنمايى كردند، دست به دست هم بدهند و به جهنم بروند. نمى‏روند؟ خدا در قرآن مى‏فرمايد: «أَدْخِلُواْ»
وارد شويد! مگر بايد دلشان بخواهد كه به جهنم بروند؟ عمر ضايع شده، هيزم جهنم است كه در قرآن نيز همين تعبير آمده است: «فَكَانُواْ لِجَهَنَّمَ حَطَبًا»  اين‏ها هيزم جهنم هستند. اين عمر، ضايع شده است.