بوى خدا از جانب «اويس قرنى»

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله هميشه رويش را كه به يمن مى‏كرد، «اويس قرنى» را كه نديده بود، مى‏گفت:

« تفوح روائح الجنة من قبل قرن »

بوى بهشت از يمن مى‏آيد.

مى‏گفتند: يا رسول الله! يمن كه مكه نيست، كعبه ندارد، شما چه بويى از منطقه يمن استشمام مى‏كنيد؟ به اميرالمؤمنين عليه‏السلام فرمود: على جان! بوى يك شترچران است، من تا زنده هستم او را نمى‏بينم، اما تو او را مى‏بينى، سلام من را به او برسان و به او بگو: در قيامت به اندازه قبيله ربيعه و مضر به شفاعت تو خدا افراد را وارد بهشت مى‏كند، و به او بگو: اگر در حق امت من تا قيامت دعا كنى، خدا دعايت را در حق كل آنها قبول مى‏كند.

در جنگ صفين هم، كنار ركاب اميرالمؤمنين عليه‏السلام شهيد شد. بوى خدا مى‏داد.

گل باشيد. در ايران هم رسم است، اول بهار يك گلى كه به كسى مى‏دهند، مى‏گويد: گل باشى. اين ريشه‏اش به همين كلام پيغمبر اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله برمى‏گردد.

اخلاق، رفتار، راه رفتن، منبر، محراب، مرجعيت، كاسبى، برخوردها، خنده‏ها و گريه‏هايتان بوى عطر بدهد.

امام زين العابدين عليه‏السلام در صحيفه سجاديه، درباره ملائكه مى‏فرمايد:

يك ملكى خدا به نام «فتّان» دارد، كه مرده‏ها را در قبر مى‏گذارند، قبل از آمدن سؤال كنندگان، اين مى‏آيد و مرده‏ها را بو مى‏كشد. فتان؛ آزمايشگر. اگر باطن ميتى بوى خدا و پيغمبر و امام حسين عليه‏السلام و بوى اخلاق الهى و كرامت بدهد، به آن دو ملك مى‏گويد: چه مى‏خواهيد از او بپرسيد؟ اصلاً كل ظاهر و باطن اين خدايى است، رهايش كنيد و برويد.