نگاه رحيميّه حق در پرورش انسان‏

نگاه خدا به كل عالم، نگاه مهر، محبت و رحمت است. او با اين نگاه هم خلق مى‏كند، هم رشد مى‏دهد و هم به منبع خير و بركت تبديلش مى‏كند. اين نگاه خدا وقتى به سراغ ما مى‏آيد، اول ما را خلق مى‏كند، بعد با نگاه رحمانيت خود، از طريق جفت در رحم مادر گذاشته و رشد مى‏دهد، بيرون كه آمديم، از طريق شير سينه مادر و بعد از شير، از طريق مواد غذايى، بدن را رشد مى‏دهد و با همين نگاه محبت، رحمت و رحيميت؛ وجود، حقيقت، روح، نفس و قلب ما را رشد مى‏دهد. قواعد رشد دهندگى خدا، قرآن كريم است و معلّم انتقال حقايق قرآن به ما، براى رشد پيدا كردن ما، وجود مبارك رسول گرامى اسلام، محمد بن عبدالله صلى الله عليه و آله و ائمه معصومين عليهم السلام مى‏باشند.
وسايل پرورش روح‏
آيه را ببينيد كه چقدر لطايف و اسرار در آن هست: «كِتبٌ أَنزَلْنهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمتِ إِلَى النُّورِ»
اينجا سه مسأله مطرح است؛ «انزلناه» خداست، «كتاب» قرآن و «اليك» پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله.
اين نگاه رحيميه خدا به ما، براى پرورش ماست. همان طور كه بدن ما را با جفتى كه در رحم مادر بود و شيرى كه در سينه مادر داشتيم و غذاهايى كه با درآمدن دندان، خورديم و بدن ما را رشد داد، همان طور نيز با قرآن و پيغمبر صلى الله عليه و آله مى‏خواهد ناحيه ديگر وجود ما- روح- را رشد بدهد كه ما دزد، ظالم، آدم كش، فرعون، يزيد، رباخور، بى‏حجاب، زناكار، رياكار، منافق، بخيل، حريص، كينه دار، عصبانى و بى‏محبت نشويم. براى اين كه اين همه بلا بر سر ما نيايد، و شكل باطنى بدى پيدا نكنيم و هر ديو و جنّى بدتر و زشت‏تر و وحشتناك‏تر نشويم، گفته است: «كِتبٌ أَنزَلْنهُ إِلَيْكَ»  حبيب من! خودم، قرآنم و وجود مقدس تو را با هم به ميدان آوردم كه دست اين جنس دو پا را بگيريم و از تاريكى‏ها در بياوريم و به جانب عرصه‏گاه نور ببريم. «بِإِذْنِ رَبّهِمْ إِلَى‏ صِرَ طِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ» كه وقتى وارد عرصه‏گاه نور كرديم، در راه عزيز و حميد بيفتند. عزيز، يعنى راه شكست‏ناپذير خدا.