تازيانه بر سر و روى محتضر

  اما مردن ديگر، كسى كه فرصتش تمام مى‏شود، مى‏خواهد بميرد، مانند همان اولى است كه قبل از آمدن ملك الموت، فرشتگان ديگر آمدند، گروهى ديگر از فرشتگان نازل مى‏شوند، خداوند مى‏فرمايد: قبل از جان دادن، صورت و پشتش را،«وُجُوهَهُمْ وَأَدْبرَهُمْ»به قدرى به رو و پشت آنها با تازيانه‏هاى عذاب مى‏زنند كه درد هر تازيانه‏اش، در تمام دنيا، در هيچ اسلحه‏اى وجود ندارد. خوب كه او را زدند و تحقير كردند، آن وقت ملك الموت با چهره‏اى مى‏آيد جانش را بگيرد كه اگر به گناهان، كفر، نفاق و انكارش هيچ كيفرى جز اين چهره ملك الموت ندهم، همين كه او را ببيند، براى او كافى است.اگر ما مى‏خواهيم كه اين گونه نميريم، همه چيز و كارمان را زودتر منظم كنيم، خدا با كسى تعارف ندارد. اگر تازيانه بى‏آبرو كردنش را بلند كند، در قرآنش ثابت كرده است كه تا قيامت اين بى‏آبرويى مى‏ماند. عليه عموى پيامبر صلى الله عليه و آله فرياد مى‏كشد:«تَبَّتْ يَدَآ أَبِى لَهَبٍ وَ تَبَّ»چه تعارفى دارد؟ از عموى پيامبر صلى الله عليه و آله تعارف نكرده است، چه رسد به من و شما.