طهارت نفس در مقابل عمل

خداوند مى‏فرمايد : تو اى بنده من، هنگامى كه زكات و صدقه مى‏دهى، من در برابر آن، پاكى و رشد باطن به تو مى‏دهم :

 « خُذْ مِنْ أَمْوَلِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ و تُزَكِّيهِم بِهَا »

 من با اين اندك پول دادن تو، باطن تو را از بخل پاك مى‏كنم. من بخيل را دوست ندارم. پيامبر هنگام طواف، به مردى رسيد كه مشغول دعا كردن بود. حضرت دست خود را روى شانه او زد و فرمود : تو كه دعا مى‏كنى، خدا را نيز قسم بده تا دعاى تو زودتر مستجاب شود. گفت: به چه چيز قسم بدهم؟ حضرت فرمود : بگو : به حق خودم، مشكل من را حل كن. مؤمن به اندازه‏اى ارزش دارد كه مى‏تواند خدا را به حق خودش قسم بدهد. مرد گفت : يا رسول اللّه‏! من يك گرفتارى باطنى دارم و نمى‏توانم خدا را به حق خودم قسم بدهم. حضرت فرمود گرفتارى تو چيست؟ او گفت : گرفتار بخل هستم. پولدارم، ولى از آن به هيچ كس نمى‏دهم.

تا گفت : من گرفتار بخل هستم، پيامبر رهايش كرد و به گام‏هاى خود در طواف سرعت داد و فرمود: دور شو! آيا نمى‏دانى كسى كه اين چنين باشد بوى بهشت را 

نمى‏شنود؟ آيا اين آيه قرآن را نشنيده‏اى:

 « وَ مَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُوْلئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُون

 اما وقتى كه انفاق كنى، همين پرداختن، زمينه را فراهم مى‏كند كه بخل بيرون برود : « تُطَهِّرُهُمْ » ؛يعنى با گرفتن زكات و صدقه، ايشان را پاك مى‏كنى.