نشانه دوم اهل تعقّل‏

علامت دوم اهل تعقّل: اين افراد در درون خود، كلام احسن را نمى‏خواهند انبار كنند، حافظ نيستند كه ده كتاب، تفسير، يا تمام آيات قرآن و مفاتيح را حفظ كنند، اين كار را نوار و سى دى نيز مى‏تواند انجام دهند، بلكه كلام احسن را شنيده، همراه با انصاف مى‏پذيرند و به آن جهت عملى مى‏دهند؛ يعنى تمام وجود آنها افق طلوع عمل به‏ كلام احسن مى‏شود. اگر كلام احسن را مى‏شنود: «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسنِ وَ إِيتَآىِ ذِى الْقُرْبَى‏»
عادل، محسن و انفاق كننده مى‏شود.
بعد از شنيدن: «يَنْهَى‏ عَنِ الْفَحْشَآءِ وَالْمُنكَرِ» از گناهان آشكار و نهان و تجاوزگرى پاك مى‏ماند؛ يعنى قرآن عينى مى‏شود. قرآن را گاهى در صفحه مى‏بينند و گاهى در وجود او. اميرالمؤمنين عليه السلام عادل است، اما عدل او عدل خداست. محسن است، اما احسانش، احسان الله است. «إِيتَآىِ ذِى الْقُرْبَى‏» بودنش، رزاقيت پروردگار است. يعنى مى‏شنود و جلوه عملى مى‏شود. اين افراد لياقت دارند كه خدا از زبان پيامبر صلى الله عليه و آله به آنها بشارت بهشت و «رِضْوَ نٌ مّنَ اللَّهِ أَكْبَرُ» را بدهد.
 دو مدال افتخار اهل تعقّل‏
اينان حق دارند كه پروردگار اين دو مدال افتخار را به آنها بدهد: «أُوْلئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ»
اين‏ها كسانى هستند كه به هدايت خدا وصل هستند؛ يعنى بين آنها و خدا رابطه نورى وجود دارد كه از طريق، دايم از پروردگار فيض مى‏گيرند. چه زمانى كه در دنيا هستند و چه زمانى كه در قيامت وارد مى‏شوند. فيض خدا و گيرندگى اين‏ها نيز بى‏پايان است، چون در حق اين افراد مى‏فرمايد:«خلِدِينَ فِيهَا»
آنها در اين حقيقت خلود دارند. وقتى در حال دريافت رحمت خدا، فيض‏ خدا، بهشت و رضوان اكبر هستند، او منبع پايان‏ناپذير است و گيرندگى اين‏ها نيز تمام نمى‏شود، پس دايم در گرفتن هستند.
شما تجارتى را پرسودتر از اين كجا مى‏خواهيد پيدا كنيد؟ «أُوْلئِكَ الَّذِينَ هَدَلهُمُ اللَّهُ وَ أُوْلئِكَ هُمْ أُوْلُواْ الْأَلْببِ»
اين‏ها صاحبان خرد و فكر هستند كه اين دو نشانه را دارند: هم گوش را در شنيدن كلام احسن و هم وجود خود را در تحقّق دادن كلام احسن هزينه مى‏كنند.