ادب‏

وزين بودن، موقر بودن، تربيت داشتن، در برخوردها مراعات كردن افراد، اندازه خود را در همه جا و نزد همه كس نگاه داشتن، سخن بجا گفتن، احترام مردم را نگاه داشتن و امثال اين امور از مراتب ادب است.

مرد بايد نسبت به همسرش و زن نسبت به شوهر، و هر دو نسبت به فرزندان، و فرزندان نسبت به پدر و مادر مؤدب باشند.

ادب‏ارزش‏انسان‏را بالامى‏برد، شخصيت و عزت آدمى را حفظمى‏كند، محبوبيت را افزايش مى‏دهد، ياران را زيادترمى‏كند، فرد را در خانواده وبيرون چهره مى‏نمايد، علاوه بر همه اين امور، ادب موجب جذب رحمت و رعايتش نوعى عبادت است.

اميرالمؤمنين (عليه السلام) فرمود:

لا حَسَبَ ابْلَغُ مِنَ الْادَبِ.

حسبى رساتر از ادب نيست.

و در كلامى حكيمانه فرمود:

... وَكَفى بِكَ ادَباً لِنَفْسِكَ تَرْكُكَ ما كَرِهْتَهُ لِغَيْرِكَ.

در ادب وجودت همين بس، كه آنچه را نسبت به غير كراهت دارى، از آن خوددارى كنى.

و در سخن ديگرى فرمود:

حُسْنُ الْادَبِ يَنُوبُ عَنِ الْحَسَبِ.

خوبى ادب به جاى حسب است، آن را كه سرمايه ادب هست عاليترين حسب هست، وآنكه ادب ندارد ريشه حسب ندارد.