بى‏منطقى افراد بى‏ايمان

بعد به لاييك‏ها اعتراض دارد:

 « وَمَا لَنَا لاَ نُؤْمِنُ بِاللَّهِ »

 به آنها مى‏گويد: به چه دليل؟ دليل و منطق بياوريد و علمى صحبت كنيد « ما لنا » يعنى به چه دليل به پروردگار گره نخورديد؟ و به خداى عالم ايمان نياورديد؟ يك دليل قانع كننده بياوريد كه علت جدا شدن شما از خدا چيست؟ آيا حق است يا نه؟ آيا وصل شدن به خدا باطل است؟ دليل و منطق بياوريد.

ما همين طور حاضر نيستيم از خدا دست برداريم:

 « وَمَا جَآءَنَا مِنَ الْحَقِّ »

به چه دليل ما به پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله و قرآن ايمان نياوريم؟ آيا عيبى در پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله هست؟ آيا در نبوت و قرآن خلأيى هست؟ مطلب خلاف طبيعت و انسانيت و ادب و عقل در قرآن هست؟ به چه دليل ما به پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله و قرآن ايمان نياوريم؟

 « وَنَطْمَعُ أَن يُدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصَّــلِحِينَ »

 به چه دليل به پروردگار اميد نبنديم كه او ما را در گروه و زمره شايستگان قرار دهد؟ به چه دليل طمع و اميد نداشته باشيم كه خدا در قيامت و دنيا ما را با انبيا و ائمه  عليهم‏السلام حساب كند؟ يعنى از آنها دور شويم، از آنها بهتر را داريم كه به آنها وصل شويم؟ به چه دليل؟

ما كه تا به حال از لاييك‏هاى جهان هيچ حرف منطقيى در اين زمينه نديده و نشنيديم. هر چه مى‏گويند، فقط ياوه‏گويى است كه عليه خدا و انبيا  عليهم‏السلام است، نه دليلى دارند و نه منطق و حكمت. حرفهايى كه جاهل نفهم و ديوانه نيز حاضر نيست بزند. اما خدا چه مى‏گويد:

 « فَأَثَـبَهُمُ اللَّهُ بِمَا قَالُواْ »

 من در مقابل اين تعهدى كه اين‏ها به من دادند و مؤمن شدند و درخواست كردند كه من آنان را از گواهان قرار بدهم، پاداش آنان را دادم. نمى‏گويد: مى‏دهم، « أثاب » فعل ماضى است، مى‏گويد: پاداش آنان مقرّر و داده شده است.

كسانى كه مى‏گويند:

ما نقد را رها نمى‏كنيم كه نسيه را بگيريم، خدا مى‏فرمايد: بهشت نسيه نيست.

پاداش آنان را داده‏ام. فقط بايد پرده دنيا كنار برود و آنها به عالم بعد قدم بگذارند و آن عالم مرا زينت بدهند، تابه آنان بگويند:

اين پاداش شما است كه قبلاً براى شما گذاشته بودم. اين‏ها كسانى هستند كه وقتى وارد عالم بعد مى‏شوند، نورشان، عالم بعد را روشن مى‏كند.

 « فَأَثَـبَهُمُ اللَّهُ بِمَا قَالُواْ جَنَّـتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَـرُ خَــلِدِينَ فِيهَا وَذَ لِكَ جَزَآءُ الُْمحْسِنِينَ »

 محسن كيست؟ خدا. در دعاها داريم:

 « يا محسن بحقّ الحسن »

 محسن خداست، يعنى آن مقام معنوى محسن بودن خود را در حدّ ظرفيت مؤمنان به آنها عنايت كرده است.