لطفا منتظر باشید

الگو بودن بندگى يوسف عليه السلام‏

مرويست (از حضرت رسول صلى الله عليه و آله) كه حضرت شعيب عليه السلام بواسطه محبت و شوق و دوستى با خدا آنقدر گريست كه دو چشم او كورشد، خدا ديده او را بينا فرمود، و هم چنين تا سه مرتبه، در مرتبه چهارم وحى الهى رسيد كه يا شعيب تا كى ميگريى و تا چند چنين خواهى بود (و مقصود تو از اين گريه چيست)؟ اگر گريه تو از خوف جهنم است من تو را از آن ايمن گردانيدم، و اگر از شوق بهشت است آن را بتو عطا و مباح نمودم، عرض كرد الهى و سيّدى تو ميدانى گريه من براى ترس از جهنم و شوق بهشت نيست بلكه دل من بمحبّت تو بسته شده است و گريه دوستى و محبت است كه چشم مرا نابينا كرد، وحى رسيد حال كه گريه تو از اين راهست بزودى پيغمبر و كليم خود موسى بن عمران را بخدمتكارى تو بفرستم كه تا ده سال خدمت (و شبانى) كند.

و اثر شوق و محبّت الهى داشتن آن است كه همه چيز شوق و محبت آن شخص را بدل مى‏گيرند.»

كار بنده به جايى مى‏رسد كه در فاسدترين كاخ، با بودن زن نامحرم حمله كننده كه در شهوت دست و پا مى‏زند، با بودن هر نوع ميهمانى‏هاى شبانه و روزانه دربارى، يوسف شد. مسجد، حسينيه و جمعيت مذهبى نيز در اختيارش نبود، مصر بود و عده‏اى ظالم، بت‏پرست، كاخ و زنى خائن. ولى يوسف، يوسف شد.

از تعريف‏هايى كه پروردگار از يوسف مى‏كند، انسان مات و مبهوت مى‏شود. از خدا بشنويد كه عبد در اين عشق از منيّت خود مى‏ميرد و جلوه معشوق مى‏شود.

حركت، ديدن و شنيدن خدايى كار عبد به اين حديث قدسى مى‏رسد:

«كُنْتُ سَمْعَهُ الّذى يَسْمَعُ بِهِ»

من خود گوش او مى‏شوم، ديگر گوش، گوش يوسف نيست، گوش من است كه مى‏شنود؛ لذا هفت سال صداى باطل زليخا را رد كرد. مى‏گويد: گوش من جاى اين حرف‏هاى باطل و قبول اين پيشنهادهاى نجس نيست. اين گوش، گوش او نبود، گوش خدا بود. و گوش خدا باطل را قبول نمى‏كند؟

«وَ بَصَرَهُ الّذى يَبْصُرُ بِهِ و لسانَه الذى يَنْطِقُ بِهِ»

چشم ديگر، چشم يوسف نبود، چشم من بود. زليخا را مانند ديو سياه و وجودى متراكم از آلودگى‏ها مى‏ديد. در كمال نفرت، او را نمى‏خواست. اگر زيبايى مى‏ديد، مى‏خواست. كسى كه زيبايى را ببيند و بگويد نمى‏خواهم، احمق است. چشم او باز بود و درست مى‏ديد. اين چشم منيّت است كه زشت‏ترين دختر را مى‏بيند و عاشق او مى‏شود و پاى خود را در يك كفش مى‏كند و مى‏گويد: در عالم فقط اين دختر را مى‏خواهم. عالم پر از خير است و اولياى خدا در عالم زندگى مى‏كنند، اما او به دختر مى‏گويد: اگر تو نباشى، مى‏خواهم دنيا نباشد.

زبان يوسف هم زبان خدايى مى‏شود:

«وَ يَدَهُ الّتى يَبْطِشُ بها»  دست، ديگر دست يوسف نبود، دست من بود و دست من در خير است:

«بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى‏ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ» 

در آن هفت سال، حاضر نشد، سر انگشتش را روى دست زليخا بگذارد كه اين بدنِ نامحرم را لمس كند و ببيند چه مزه‏اى دارد. در كمال نفرت از او بود:

جمله معشوق است و عاشق پرده‏اى‏ زنده معشوق است و عاشق مرده‏اى‏ «3»

منبع :
نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه