حديث عقل و نفس آدمی درآيينه قرآن، ص: 196
- قصص، 31: «و أن ألق عصاك فلمّا رءاها تهتزّ كأنها جانّ ولی مدبرا و لم يعقّب يموسی أقبل و لا تخف إنّك من الامنين» عصايت را بيفكن! هنگامی كه (عصا را افكند و) ديد همچون ماری با سرعت حركت می كند، ترسيد و به عقب برگشت، و حتّی پشت سر خود را نگاه نكرد! ندا آمد: برگرد و نترس، تو در امان هستی!]
[ (8). زمر، 7.]
[ (9). مفهوم اين عبارت در آيات زير مشاهده می شود:
- فإن تولّيتم فما سألتكم مّن اجر إن أجری إلا علی اللّه و أمرت أن أكون من المسلمين.
- و ما تسئلهم عليه من أجر إن هو إلا ذكر لّلعلمين.
- قل ما أسئلكم عليه من أجر إلا من شاء أن يتّخذ إلی ربّه سبيلا.
- و ما أسئلكم عليه من أجر إن أجری إلا علی رب العلمين. (چهار بار)
- قل ما سألتكم مّن أجر فهو لكم إن أجری إلا علی اللّه و هو علی كلّ شی ء شهيد.]
[ (10). مثنوی معنوی، دفتر چهارم، بيت 783. در اين معنا، مولوی مطالب مهمی را از زبان سليمان خطاب به بلقيس بيان می كند:
جمله ذرات زمين و آسمان |
لشكر حق اند گاه امتحان |
|
باد را ديدی كه با عادان چه كرد؟ |
آب را ديدی كه در طوفان چه كرد؟ |
|
آنچه بر فرعون بزد آن بحر كين |
و آنچ با قارون نموده ست اين زمين |
|
و آنچه آن بابيل با آن پيل كرد |
و آنچه پشّه كله نمرود خورد |
|
و آنك سنگ انداخت داودی به دست |
گشت شصّد پاره و لشكر شكست |
|
سنگ می باريد بر اعدای لوط |
تا كه در آب سيه خوردند غوط |
|
گر بگويم از جمادات جهان |
عاقلانه ياری پيغامبران |
|
مثنوی چندان شود كه چل شتر |
گر كشد، عاجز شود از بار پر |
|
دست بر كافر گواهی می دهد |
لشكر حق می شود، سر می نهد |
|
ای نموده ضد حق در فعل درس |
در ميان لشكر اويی، بترس |
|
-]