نسيم رحمت، ص: 212
می كنند، فردا كه پيشگاه حقيقت شود پديد، همچون ماموری از مأموران خداوند صادقانه از آنچه كرده اند گزارش می دهند.
دست بر كافر گواهی می دهد |
لشكر حق می شود سر می نهد «1» |
|
و آنگاه جناب مولانا چون هميشه نهيب می زند و می گويد:
ای انسان! كه كارهای دستی و فكری تو همه و همه در راه ضد حق صورت می گيرد:
«در ميان لشكر اويی بترس». چرا كه تمام اجزای وجودی تو در باطن لشكريان موافق با مشيت و خواست حق بوده، اگر چه امروز از روی نفاق مطيع و تسليم اراده تو می نمايند.
گر بگويد چشم را كاو را فشار |
درد چشم از تو برآرد صد دمار |
|
ور به دندان گويد او بنما وَبال |
پس ببينی تو زدندان گوشمال «2» |
|
______________________________
(1) مثنوی معنوی، دفتر چهارم، بيت 791.
(2) مثنوی معنوی، دفتر چهارم، بيت 794 و 795.