نسيم رحمت، ص: 197
می گيرند؛
«مَساكِنَ طَيِّبَة» «1»
و اگر چند درخت و يا باغچه را از آنان گرفته اند جنات و باغات بهشت به ارمغان خواهند گرفت؛
«فِي جَنّاتِ عَدْن» «2»
و اگر پوشاك ايشان را گرفته اند جامه ای از حرير و سُندُس و استَبرق كه ويژه بهشتيان است به تن می پوشند؛
«عالِيَهُمْ ثِيابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ» «3»
و اگر صندلی چوبی را از ايشان گرفته اند، تخت های زيبای بهشتی بر ايشان ارزانی می كنند؛
«عَلَی الْأَرائِكِ مُتَّكِؤُنَ» «4»
و اگر زنان شان را با مرگ خود از دست داده اند، حوريان زيبای بهشت به ايشان هديَّت می كنند؛
«وَ حُورٌ عينٌ* كَأَمْثالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ» «5»
و اگر زندگی كوتاه و موقت و گذرا از دست ايشان رفته است، حيات جاودانه و ابدی می يابند؛
«خالِدينَ فيها أَبَداً» «6»
آن هم در زير سايه دوستانی همچون انبياء و اولياء و پاكان الهی، و اين نيز جايگزين دوستان دنيايی آنهاست كه از دست شان رفته است.
______________________________ (1) توبه/ 71.
(2) توبه/ 71.
(3) انسان/ 21.
(4) يس/ 56.
(5) واقعه/ 56.
(6) طلاق/ 11.