عقل: محرم راز ملكوت، ص: 142
[
آن يكی آمد در ياری بزد |
گفت يارش: كيستی ای معتمد؟ |
|
گفت: من. گفتش برو هنگام نيست |
بر چنين خانی مقام خام نيست |
|
خام را از آتش هجر و فراق |
كی پزد كی وارهاند از نفاق؟ |
|
رفت آن مسكين و سالی در سفر |
در فراق دوست سوزيد از شرر |
|
پخته گشت آن سوخته پس بازگشت |
باز گرد خانه همباز گشت |
|
حلقه زد بر در به صد ترس و ادب |
تا بنجهد بی ادب لفظی ز لب |
|
بانگ زد يارش كه: بر در كيست آن؟ |
گفت: بر در هم تويی ای دلستان |
|
گفت: اكنون چون منی ای من درآ |
نيست گنجايی دو من را در سرا |
|
نيست سوزن را سر رشته دو تا |
چون كه يكتايی در اين سوزن درآ |
|
رشته را با سوزن آمد ارتباط |
نيست درخور با جمل سمّ الخياط |
|
كی شود باريك هستی جمل |
جز به مقراض رياضات و عمل؟ |
|
دست حق بايد مر آن را ای فلان |
كو بود بر هر محالی كن فكان |
|
هر محال از دست او ممكن شود |
هر حرون از بيم او ساكن شود |
|
اين سخن پايان ندارد، هين، بتاز |
سوی آن دو يار پاك پاكباز |
|
گفت يارش: كاندرآ ای جمله من |
نی مخالف چون گل خار و چمن |
|
رشته يكتا شد، غلط كم شو كنون |
گر دو تا بينی حروف كاف و نون |
|
هر نبی و هر ولی را مسلكی است |
ليك تا حق می برد، جمله يكی است. |
|
]
[ (25). هود، 87: «قالوا يا شعيب أصلاتك تأمرك أن نترك ما يعبد آباؤنا أو أن نفعل فی أموالنا ما نشاء إنك لانت الحليم الرشيد»؛ اعراف، 70: «قالوا أجئتنا لنعبد اللّه وحده و نذر ما كان يعبد آباؤنا فأتنا بما تعدنا إن كنت من الصادقين»؛ هود، 62: «قالوا يا صالح قد كنت فينا مرجوا قبل هذا أتنهانا أن نعبد ما يعبد آباؤنا و إننا لفی شك مما تدعونا إليه مريب»؛ ابراهيم، 10: «قالت رسلهم أفی اللّه شك فاطر السماوات و الارض يدعوكم ليغفر لكم من ذنوبكم و يؤخركم إلی أجل مسمی قالوا إن أنتم إلا بشر مثلنا تريدون أن تصدونا عما كان يعبد آباؤنا فأتونا بسلطان مبين»؛ بقره، 170؛ و]